بر‌گرديم ايران؟؟!!

مهاجرت: مرگ تدریجی

« مبارزه با پوششهای زمستانی نامناسب و چکمه های بلند»

شخصی که هر روز در غربت، توی تردیدهاش بین ماندن یا برگشت به وطن دست و پا میزنه، با شنیدن چنین خبری به ظاهر ساده غم سنگینی روی دلش میشینه و با خودش میگه من دیگه چه وطنی دارم برای برگشت؟ برای برگشت به کدوم خرابه تموم لحظاتم رو دارم خراب میکنم؟

وقتی این مطلب رو خوندم احساس کردم اگه توی غربت از دلتنگی بمیرم بهتر از اینه که توی وطنم تحقیر و توهین رو تحمل کنم.

 وطن...آزادی کی روی زیبای خودش رو بهت نشون میده؟....

دوستان مقیم خارج !

من نمیخوام قلمبه سلمبه حرف بزنم و اصلا بلد هم نیستم، میخوام ساده یک بحثی رو توی این وبلاگ شروع کنیم و به کمک همدیگه ادامه بدیم، چون اوضاع خوب نیست...دسته دسته همه دارند ایران رو ترک میکنند و من حداقل در این کشوری که هستم دیدم  که هیچ کدوم ته دل از زندگی در خارج راضی نیستند و اعتراف میکنند که توی ایران با تمام مشکلاتی که بود، ته دل آدمهای شادتری بودند....

مشکل کجاست؟ این ذات ناراضی بشره؟ یا واقعا مفهوم وطن خیلی عمیقه؟

این درسته حالا که ما برای درس یا هر هدف دیگه ای اومدیم خارج کشور، به خاطر فقط یه سری امکانات و رفاهی که هرگز نمیتونه جای معنویاتی که در کشورمون داشتیم رو بگیره، یک عمر با عدم رضایت تن به این زندگی بدیم و به زور دلمون رو خوش نگه داریم که خب!! در عوض توی یه کشور پیشرفته‌ایم! رفاه داریم! ؟

تا کی خودمون و دیگران رو گول بزنیم؟

چرا بر نمیگردیم؟؟ این ابراز شکست نیست!! ما اومدیم خارج تا دنیا دیده‌تر بشم، تجربه کسب کنیم، دیدمون بازتر بشه تا برگردیم و برای کشورمون مفیدتر باشم...

نیومدیم اینجا که یک عمر به عنوان یک شهروند از جهان سوم اومده، نقش یک مهاجر از کشورش فراری رو بازی کنیم....

این پست یه مقدمه بود و چند تا بحث قاطی شد...

باید همه برگردیم ایران...دست به دست هم بدیم و حتی فقط اگر هر کسی کار و زندگی خودش رو با مسوولیت و بر اساس اخلاقیات پیش ببره ، همه چیز درست میشه....به امید روزهای خوب....